Stanisław Nawrocki s. Michała

 

 Fot. Stanisław z żoną Heleną

Stanisław Nawrocki urodził się w Krotoszynie 15 października 1900 roku. Syn Michała Nawrockiego i Katarzyny z Mocydlarzów. Pochodził z bardzo patriotycznej i licznej rodziny. Jego rodzeństwo to: Eleonora, Maria, Stefan, Gabriela, Pelagia, Feliks, Tadeusz i Irena. Był kupcem i patriotą.

W 1918 roku włączył się aktywnie w działania, związane z organizacją Powstania Wielkopolskiego. Jego ojciec Michał Nawrocki, wuj Jan Kanty Nawrocki oraz niemal wszyscy bracia i bracia stryjeczni, zaangażowani byli w działalność patriotyczną  oraz powstańczą. Był harcerzem, podobnie jak jego brat Stefan Nawrocki.

To on jako pierwszy wpadł do sali teatralnej Hotelu Bazar w Krotoszynie z okrzykiem: „Powstańcy do broni”! Towarzyszył mu młodszy brat Feliks.
W powstaniu wielkopolskim Stanisław pełnił funkcje łącznikowe, a w walkach pod Borownicą włączony został w skład grupy bojowej Władysława Nawrockiego. Następnie służył w 12 pułku strzelców wielkopolskich.

W 1920 roku brał udział w ciężkich walkach na południe od Białegostoku i dalej pod Baranowiczami, Prużanami, Kojdanami, Kleckiem oraz Mińskiem Litewskim. Po zakończeniu działań wojennych przez 55 Pułk Piechoty Wielkopolskiej otrzymał Krzyż Walecznych za walki w rejonie Baranowicz.
W trakcie działań obronnych heroicznie powstrzymywał z oddziałem huraganowe ataki sowieckich wojsk na miasto Baranowicze, gdzie były bardzo ciężkie walki i uratował jednego z żołnierzy…Był kapralem.

Fot. poniżej: Stanisław Nawrocki w końcu 1920 roku w Kobiernie, podczas spotkania rodzinnego w otoczeniu: od lewej matka Katarzyna, siostra Irena, ojciec Michał, od lewej stojący: siostra Maria, brat Stefan i siostra Eleonora (Piotrowska).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W okresie międzywojennym był bardzo aktywnym członkiem Towarzystwa Gimnastycznego SOKÓŁ. W końcu lat 20. XX wieku ukończył szkołę kupiecką w Poznaniu.

Po II wojnie światowej przeniósł się do Łagowa Lubuskiego, bowiem bał się prześladowań, w związku z jego udziałem w powstaniu wielkopolskim…(walczył o Zduny) i w wojnie polsko – sowieckiej 1920 roku.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fot. Zjazd Rodzinny z okazji 25 lat pożycia Czesława i Pelagii Olenderków
w Pleszewie oraz 1000 – lecia chrztu Polski – 1966 rok

Po wojnie nadal pracował w zawodzie kupieckim. Prowadził własny sklep. Wielokrotnie był przesłuchiwany przez reżim komunistyczny oraz prześladowany.  Pomimo wielu niepowodzeń, nie poddawał się, jednak działania te miały niestety duży wpływ na jego problemy zdrowotne. W 1966 roku wziął udział wraz z żoną Heleną w Zjeździe Rodzinnym w Pleszewie z okazji 1000 – lecia Państwa Polskiego. Jednym z powodów tak uroczystego spotkania było też 25 lecie zaślubin Czesława i Pelagii. W latach 70. kilka razy bywał w Krotoszynie u najmłodszego brata Feliksa.

Miał żonę Helenę i czworo dzieci: Marcelego, Michała, Marię, Janinę oraz Magdalenę.

Zmarł w Łagowie w 1984 roku.

 

Opracował: ppłk Krzysztof Feliks Nawrocki

Opracowano na podstawie:

  • relacji Feliksa Nawrockiego (Taśma VHS z 1999 roku)
  • „Dzieje rodzin z południowej Wielkopolski: Nawrocki – Danielak – Domagalski” – K. F.  Nawrocki, Warszawa 2014
  • „Echa z grodu Krota”, A. Nawrocki, Krotoszyn 1967
Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s