Wojciech Langiewicz

Wojciech Langiewicz urodził się w Zdunach  20 kwietnia 1794 r. Był synem Antoniego i Kazimiery z Cesarskich. Miał żonę, Eleonorę Kluczewską (1797-1861), córkę Melchiora i Krystyny Suchockiej (lub Sucheckiej h. Poraj). Krystyna Suchowska była córką Jana i Anny Siemieńskiej. Jan z kolei był synem Marcina i Ewy Wolskiej córki Stanisława i Marianny Dunin. Eleonora Kluczewska urodzona ok. 1795 – 1797 zmarła w 1861 r. w Witkowie. Urodziła się najprawdopodobniej w Zdunach lub w okolicy. Miała brata Tomasza (ur. 1784), który zmarł 13 sierpnia 1831. O najstarszym pokoleniu mało wiemy. Wiemy jedynie, że Melchior Kluczewski zmarł w Zdunach 14 stycznia 1822 r. Wojciech i Eleonora mieli trzech synów: Aleksandra (1824-­1882), Antoniego Józefa (1826­-1879) i Mariana (1827­-1887). Wojciech Langiewicz studiował 1808­-1814 studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim, a w latach 1815-­1820 na Uniwersytecie Wrocławskim. Pracował jako lekarz kaliski i lekarz w Krotoszynie. Jego drugi syn Antoni Józef także został lekarzem. Wojciech ok. 1824 r. zamieszkał w Jutrosinie lub Grąbkowie (Wielkopolska), a ok. roku później w Krotoszynie w domu, który obecnie znajduje się na alejach im. Powstańców Wielkopolskich (dzisiaj szkoła podstawowa i gimnazjum). Zmarł w 1831 r. z wycieńczenia lub epidemii tuż po powstaniu listopadowym. Był doktorem medycyny, chirurgiem i oficerem pruskim. Służył prawdopodobnie w oddziale krotoszyńskim, porzucił swą służbę w wojsku ok. 1830 r. i przedostał się do Królestwa Polskiego by wziąć udział w powstaniu. W Wojsku Polskim był Sztabslekarzem. Była to ważna funkcja, ponieważ w całym pułku był tylko jeden sztabslekarz i dwóch lekarzy batalionowych. I tu warto zadać sobie pytanie czy była to rodzina szlachecka czy mieszczańska. Prof. Włodzimierz Dworzaczek pisze o nich tak: „Langiewicz, rodzina mieszczańska, ale z pretensjami do szlachectwa.”
Jego potomstwo odegrało duże role w historii. syn Marian był dyktatorem powstania styczniowego, Aleksander – Kupcem w Witkowie, a Józef – doktorem i uczestnikiem powstania styczniowego. Jego wnukowi też działali patriotycznie. Wnuk Tadeusz (syn Mariana) był majorem austriackiej armii a wnuk Marceli (syn Józefa) prawnikiem i szefem Rady Ludowej w Krotoszynie podczas Powstania Wielkopolskiego.

Bibliografia:

Łukasz Cichy „O Langiewiczach słów kilka – biografie członków wojskowej rodziny” http://wmeritum.pl/o-langiewiczach-slow-kilka-biografie-czlonkow-wojskowej-rodziny/ [Dostęp: 22.04.2015]

Stanisław Myśliborski-Wołomski, „Generał Marian Langiewicz 1827 – 1887″ W-wa 1971.

Elżbieta Halina Nejman, „Szlachta Sieradzka w XIX wieku | Herbarz”, J. Chosłowski, „Ś.p. dr. Józef Langiewicz” w „Dzienniku Poznańskim”, 12 marca 1879 r. nr 59 „Gazeta Toruńska” 1915, nr 115 r. 51

Lista absolwentów na stronie 16 LO w Gnieźnie http://www.absolwent.gniezno.pl/strona.php?mi=603&lang=

Maryan Langiewicz „Relacye o kampanii własnej 1863 r.” wydał Bertold Merwin, Lwów 1905

„Strażnica Kresowa: miesięcznik młodzieży Gimnazjum im. ks. Hugona Kołłątaja w Krotoszynie” 1931.05.15 R.1 Nr3 Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości, Warszawa 15 lutego 1922

Krzysztof Grobelny, Grzegorz Kryg, „Dzieje Zdun”, Zduny 1994, TMiBZK, „Krotoszyn” t. II „Historia”, pod red. Dionizego Kosińskiego, Poznań ­ Krotoszyn 1996,

Stanisław Kośmiński, „Słownik lekarzów polskich”, zeszyt I, Warszawa 1883, „Generał Marian Langiewicz 1827 ­ 1887″, KOK, Krotoszyn 1987 r.

Ponadto akty urodzin/chrztu, ślubów oraz zgonów dostępnych w internetowych bazach BaSIA oraz Poznan Project.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s