Ludwik Danielak

danielakLudwik Danielak urodził się w 24 sierpnia 1909 roku  w Piaskach i tam mieszkał do 1924 roku. Był ochrzczony w Parafii Św. Wojciecha w Lewkowie, gdzie ukończył Szkołę Powszechną. Wiedzę gimnazjalną uzyskał w Gimnazjum w Krotoszynie (1928), chociaż naukę rozpoczął w Ostrowie Wlkp.

Przeniósł się do Zdun z rodziną w końcu 1924 roku, gdzie jego ojciec Walenty Danielak otworzył restaurację i zorganizował Hotel Centralny (Walenty był też radnym w Zdunach).  Ludwik Danielak, także dzięki wsparciu finansowemu ojca Walentego, w drugiej połowie 1925 roku stworzył podwaliny 8. Drużyny Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego  Zdunach. Jego harcerstwo miało charakter typowo pro obronny i bardziej przypominało wojskową drużynę survivalową, gdzie podstawowym założeniem była nauka przetrwania. Początkowo grupa nie była zarejestrowana w oficjalnych strukturach. Młodzież masowo chciała przynależeć do jego grupy harcerskiej. Nie wszyscy jednak mogli zostać przyjęci, gdyż proces selekcji kandydatów był bardzo wysoki. Rodzice kandydatów nie byli z tego zadowoleni. Na przyjęcie w poczet harcerzy nie pozwalały ograniczone finanse. Harcerze jego składali przysięgę harcerską i posiadali własny sztandar. Było ich ponad 40. Ludwik był wychowawcą żołnierzy oraz harcerzy takich jak: mjr Czesław Bardzik ps. „Jodła”, mjr Franciszek Jaskulski „Zagończyk”, por. Jan Matuszczyk,  Stanisław Ryter, hm. Kazimierz Wieczorek,  Józef Podemski i wielu innych. Prowadził drużynę do 1928 roku, a potem jeszcze w 1931 i krótko w 1935.

kolo-szachistow-w-zdunach-pierwszy-z-lewej-stanislaw-brzezicha-drugi-z-lewej-as-ludwik-danielak-drugi-z-prawej-ludwik-stanislawskifoto: Ludwik Danielak był utytułowanym szachistą regionu. Na zdjęciu bierze udział w turnieju o mistrzostwo powiatu krotoszyńskiego (drugi z lewej w mundurze Przysposobienia Wojskowego) – 1934

W 1935 r. został instruktorem harcerskim, a potem skautmistrzem. W 1930 roku zakończył służbę wojskową i rozpoczął pracę w Urzędzie Pocztowym w Krotoszynie. Wcześniej, bo od 1927 roku, Ludwik Danielak był członkiem znanego w regionie Klubu Szachowego „Giermek” Zduny,  zdobywając wiele wyróżnień na skalę wojewódzką. Od 1931 roku należał do Towarzystwa Obywateli Polskich, organizując młodzieży ze Zdun obozy i wycieczki. Był bardzo zaangażowany w pomoc młodzieży uczącej się i bezrobotnej, którą wraz z ojcem Walentym wspierał finansowo. Nie zapominał jednak o harcerstwie, z którym co najmniej do 1938 roku współpracował.

Danielakowie w Zdunach Ludwik z dziećmi

Fot.  Rodzina Danielaków i Marciniaków w rodzinnym ogrodzie
w Zdunach – 1937 rok,  Ludwik Danielak razem z dziećmi.

W latach 1935 – 1939 Ludwik Danielak zaangażowany był w działalność Przysposobienia Wojskowego (PW) w Zdunach i w Krotoszynie, gdzie był dowódcą pocztowego Przysposobienia Wojskowego. Bardzo aktywnie uczestniczył w wielu szkoleniach oraz ćwiczeniach – w ramach PW oraz obrony powietrznej i przeciwgazowej (LOPiP).

Należał do jednych z najlepszych aktorów Amatorskiego Teatru Pocztowego w Krotoszynie. W ostatnich trzech latach przed II Wojną Światową jako starszy asystent, przygotowywał w zespole naczelnika Poczty Polskiej w Krotoszynie plan mobilizacyjnego rozwinięcia łączności na wypadek konfliktu zbrojnego.

Gdy wybuchła II Wojna nadzorował on transport walorów pieniężnych oraz tajnej dokumentacji „Mob” i utajnionej dokumentacji pocztowej. Był bardzo aktywnym członkiem Przysposobienia Wojskowego. Koordynował działania Społecznego Systemu Informowania (SSI), zarówno w Zdunach, jak i w Krotoszynie. Nadal współpracował z harcerzami ze Zdun, pomimo wielu obowiązków.

Razem z wieloma mieszkańcami naszego powiatu, w dniu 1 września 1939 roku ok. 15.00 wyruszył specjalnym pociągiem ewakuacyjnym w kierunku Warszawy i dalej do Lwowa, by wypełnić ostatni obowiązek wobec Ojczyzny. Pociąg ten został zbombardowany w Kole. Tam z determinacją kierował akcją ewakuacyjną pasażerów – w tym wielu dzieci, do lasu. Pomimo, że od 6 września w okolicy Ozorkowa urzędnicy państwowi masowo zrzucali mundury, Ludwik munduru nie zdjął i dalej konsekwentnie realizował powierzone mu zadania. 7 września 1939 r. w Modlnej został pojmany przez lotniczy desant niemiecki, a następnie rozstrzelany przez żołnierzy patrolu niemieckiego 31 pułku piechoty 24 Dywizji Piechoty.  Nie posiadał broni.

Krysia i Roman Danielakowie

Fot. Dzieci Ludwika Danielaka:

Krystyna (1936) i Roman (1935)

W 1959 roku z inicjatywy córki, Krystyny Nawrockiej oraz syna, Romana Danielaka został ekshumowany w obecności proboszcza parafii w Modlnej księdza Rossowskiego
i pochowany w Zdunach. Pogrzeb był bardzo uroczysty, a  prowadził go osobiście ówczesny proboszcz parafii w Zdunach, wielki patriota ks. Marian Kwiatkowski. W pogrzebie wzięło udział także 6 jego kolegów pocztowców z Krotoszyna i Zdun.
W 2003 r. premier RP Leszek Miller przyznał mu tytuł „Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny”. W ramach Cyfrowej Dziecięcej Encyklopedii Wielkopolan (CDEW), zdunowska młodzież stworzyła encyklopedyczny biogram Ludwika Danielaka.

Dla uczczenia 75. rocznicy śmierci (2015) oraz wybuchu II wojny światowej w Krotoszynie, w dniu Łącznościowca i Pocztowca, podjęta została przez Zarząd Główny Poczty Polskiej w Warszawie wstępna decyzja o odsłonięciu tablicy, poświęconej m. in. Ludwikowi Danielakowi. Odsłonięcie nastąpi w 2017 roku w Krotoszynie.  W 2016 roku Poczta Polska wyda okolicznościową kartę pocztową – poświęconą Ludwikowi Danielakowi.DSCF7704

Informacje, wspomnienia rodzinne oraz fotografie od wnuka – mjr. Krzysztofa Feliksa Nawrockiego, foto grobu: Ł. Cichy.

Uzupełnienia i korekta tekstu mjr Krzysztof Nawrocki

Wywiad
z mjr. Krzysztofem Nawrockim
VIDEO

*****

***

***

Poemat dla Ludwika Danielaka

Dla Ciebie Ludwiku serc polskich uśmiechy,

Tobie dzielny pocztowcu setki myśli gorących…

Do Ciebie Harcerzu garnęły się nasze pociechy,

Ku Tobie myśli tysiące w pamięci się tlących.

Tyś pozwolił nam przetrwać wojny trudne chwile,

Choć przecież pokonany przez podstępnego wroga…

Życie odzyskałeś, dając dzieciom szczęścia tyle,

A polskim rodzinom wskazałeś drogę do Boga.

Odejść z godnością – ku Ojczyzny Twej chwale,

Twoja to potęga, acz my bez wspomnień boleśni…

Do wszystkich swoich celów dążyłeś wytrwale,

O Tobie to przecież wieszcze, będą śpiewali pieśni!

Dzisiaj już w spokoju pozostań z nami na wieki,

Wesprzyj nas i daj nam swój przykład wspaniały…

A kiedy zamkną się nasze zmęczone powieki,

Powitaj Patriotów niebieskim orszakiem chwały!

***

Krzysztof Feliks Nawrocki

Warszawa, dn. 01 czerwca 2015

7a 9 VI 2015 36

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s