Krystyna Nawrocka

krysianawKrystyna Ludwika Nawrocka z d. Danielak – ur. 22 października 1936 roku w Zdunach.

Córka Ludwika Danielaka i Anny Świtalskiej
z Gniezna. Ojciec Anny, Józef – ur. w 1877 roku, był powstańcem wielkopolskim w Gnieźnie.
Drugim dziadkiem Krystyny był z kolei Walenty Danielak s. Jana, powstaniec wielkopolski z Ostrowa Wielkopolskiego, znany w Zdunach i powiecie krotoszyńskim radny Zdun, restaurator, przedsiębiorca i wielki orędownik patriotyzmu. Jej ojciec Ludwik Danielak, był współtwórcą harcerstwa na Ziemi Zdunowskiej, szachistą klubu Giermek Zduny – bohaterskim pocztowcem (nie zdjął munduru w chwili zagrożenia – wykonując swoje zadania) oraz dowódcą oddziału pocztowego Przysposobienia Wojskowego. Jej wuj, syn Jana, o tym samym imieniu i nazwisku co ojciec Ludwik (ur. w 1902 roku w Bilczewie) też był powstańcem wielkopolskim (odznaczony został Krzyżem Powstania Wielkopolskiego) oraz partyzantem AK w czasie II wojny światowej. Krystyna pochodziła zatem z rodziny o bardzo silnych korzeniach patriotycznych.

W dniu 1 września 1939 roku, wraz z całą rodziną (jej ojciec Ludwik był funkcjonariuszem i urzędnikiem państwowym), mała Krystyna ewakuowała się specjalnym pociągiem ewakuacyjnym do Kutna, Warszawy, a następnie w kierunku Lwowa. 2 września 1939 roku przeżyła ciężkie bombardowanie pociągu ewakuacyjnego w Kole, a kolejne w dniu 5 września w Kutnie. Rodzina wysiadła w Ozorkowie, a następnie jadąc furmanką w kierunku wschodnim, dotarła do Modlnej. Według wcześniejszego planu rodzina miała pozostać we Włocławku, gdzie mieszkała część rodziny Danielaków, jednak działania wojenne brutalnie zmieniły jej plany.

W dniu 7 września 1939 roku bohatersko zginął jej ojciec pocztowiec Ludwik Danielak, który nie zdjął munduru pocztowca i do końca realizował powierzone mu w trakcie mobilizacji państwa zadania obronne. Rodzina w ostatniej chwili, widząc nadciągające wojska 24 dywizji niemieckiej, schroniła się do pobliskich zabudowań.

W okresie okupacji Krystyna wychowywała się w Gnieźnie. W czasie wojny odwiedzała dziadka Walentego Danielaka, mieszkającego wtedy w Rogoźnie. W połowie 1953 roku, po ukończeniu w 1952 roku szkoły realnej w Gnieźnie, Krystyna za zgodą mamy Anny, powróciła do rodzinnych Zdun, gdzie kontynuowała dalszą naukę. Powodem jej szybkiego powrotu z Gniezna do Zdun było nękanie i napastowanie młodej dziewczyny przez ojczyma Jana. Krystyna miała wtedy skończone 16 lat. W Zdunach odnalazła jednak swoje miejsce i spokój.

krysiazdunyPoczątkowo Krystyna jako uczennica i praktykantka pracowała jako asystentka na Poczcie Polskiej w Krotoszynie (od 1953). W dniu śmierci Stalina – w 1953 roku świadomie nie zatrzymała się na polecenie krotoszyńskich milicjantów i celowo nie oddała mu hołdu przez przyjęcie postawy. Przez krótki okres była także harcerką, ale zrezygnowała przez wzgląd na znaczne upolitycznienie struktur tej organizacji w okresie stalinizmu.
W latach 1955 – 1961  Krystyna Danielak (od 1961 roku Nawrocka) była śpiewającą w altach, członkinią chóru „Harmonia” w Zdunach oraz bardzo popularnego wtedy koła młodzieżowego „Słonecznik”.  Zadaniem grupy „Słonecznik” było propagowanie wolności słowa i czynu, poprzez zabawę i młodzieżowe spotkania towarzyskie. Grupa ta uczestniczyła także w częstych manifestacjach młodzieżowych tego okresu – także w Poznaniu i w Gnieźnie. W okresie lat 1956 – 1958 była bardzo aktywnym sekretarzem i skarbnikiem w zarządzie chóru „Harmonia”. Jednocześnie śpiewała w altach aż do 1961 roku. Chór prezentował wiele odważnych pieśni religijnych i patriotycznych.

danielak krysia-na-polanie-zduny krysia-w-lesie krysia danielak-w-sloneczniku

 

Dom Danielaków
w Zdunach.
Lata 1924 – 1939

 

 

 

 

Krystyna Danielak
w grupie patriotycznej „Słonecznik”
pierwsza z prawej

 

 

 

 

Jedna z wypraw grupy „Słonecznik”
-w środku (z tyłu) Krystyna Danielak

 

 

 

 

W trakcie jednej z majówek grupy „Słonecznik”

Krystyna pierwsza
z lewej od góry
(z piłką)

 

W 1959 roku, w uzgodnieniu z proboszczami parafii w Zdunach (ks. Kwiatkowski) i parafii w Modlnej (ks. Rossowski) Krystyna inicjuje wraz z bratem Romanem sprowadzenie zwłok ojca pocztowca i harcerza Ludwika Danielaka do ukochanych przez niego Zdun. Pomimo trudności w czasie ekshumacji udało się jej zrealizować to niezwykle trudne zadanie.

Udało się jej także odnaleźć 6 jego przyjaciół pocztowców, którzy z dumą wzięli udział w uroczystościach pogrzebowych, które prowadził osobiście ks. proboszcz Marian Kwiatkowski. W pogrzebie uczestniczyli członkowie chóru Harmonia. Pogrzeb jej ojca był wtedy małą manifestacją patriotyzmu i przywiązania do wartości narodowych przez mieszkańców Zdun.

foto. poniżej moment przeprowadzki do domu na ul. Mickiewicza 2.

przeprowadzka Krotoszyn 1967

W 1961 roku wyszła za mąż za Eugeniusza Jana Nawrockiego s. Feliksa i Ireny z Domagalskich.
W styczniu 1962 roku, po urodzeniu syna Krzysztofa, Krystyna przeprowadza się do Krotoszyna na stałe. Pracuje dalej na poczcie w Krotoszynie, a następnie od około 1965 roku w Lidze Obrony Kraju.

Na przełomie lat 60. i 70. Krystyna podejmuje pracę w przedsiębiorstwie Rejon Produkcji Leśnej „Las” w Krotoszynie jako księgowa. W latach 60. przychodzą na świat córki: Lucyna i Jolanta, a na początku lat 70. Rosanna. Kilka razy w miesiącu Krystyna przyjeżdża do Zdun z dziećmi, do rodzinnego Domu Danielaków, odwiedzając mieszkającą tam rodzinę Marciniaków (Ewa Marciniak to siostra Ludwika Danielaka). W 1966 roku Krystyna bierze udział w rodzinnym zjeździe rodu Nawrockich w Pleszewie (foto poniżej) z okazji Milenium Chrztu Polski oraz Tysiąclecia Polski.

12486054_10204125681542164_3565509179424700827_o rodzina Nawrocki 1966

foto. Zjazd rodzinny w Pleszewie z okazji 1000 – lecia chrztu Polski – 1966 rok

W latach przełomu lat 70. i 80. Krystyna poświęca szczególnie dużo czasu wychowaniu patriotycznemu i religijnemu rodziny oraz dobrym wykształceniu dzieci. Na te cele stawia wszystkie swoje siły i umiejętności. Krzysztof i Jolanta kończą Liceum Ogólnokształcące im. H. Kołłątaja w Krotoszynie, a Lucyna Studium Wychowania Przedszkolnego w Ostrowie Wlkp. Cała trójka ukończyła także Społeczne Ognisko Muzyczne w Krotoszynie i uczelnie wyższe, co było niewątpliwą zasługą Krystyny.

Oddała ukochanej muzyce całe swoje życie. Największą uwagę poświęcała jednak utrwalaniu wartości religijnych i rodzinnych tradycji patriotycznych. Aktywnie uczestniczyła w działalności Rady Rodziców w szkole podstawowej nr 4 – Obecnie szkoła podstawowa im. Wojska Polskiego.

W momencie, kiedy jej mąż Eugeniusz wstępuje do „Solidarności” – na początku lat 80., zostaje zwolniony z pracy, Krystyna ma na utrzymaniu całą rodzinę (syn Krzysztof był w latach 1981 – 1985 podchorążym). Był to bardzo trudny okres dla niej i rodziny. Na początku okresu transformacji ustrojowej Krystyna wraz z mężem Eugeniuszem dodatkowo podejmuje się opieki nad starszą i schorowaną Gabrielą Nawrocką (siostra Feliksa Nawrockiego s. Michała – zmarła w 1996 roku).

Po przejściu na emeryturę w 1996 roku, Krystyna poświęca się swoim pasjom życiowym – ogrodnictwu i muzyce. Od lat jest członkinią krotoszyńskich chórów parafialnych (Kościół pw. Św. Piotra i Pawła, Kościół pw. Św. Jana Chrzciciela). Wraz z chórem kościelnym pw. Św. Jana Chrzciciela (krotoszyńska Fara), występowała także we Francji i Niemczech oraz wspólnie z tzw. „Wielkim chórem” w Kaliszu, specjalnie dla papieża Jana Pawła II.

To dzięki jej staraniom, cała jej rodzina jest umuzykalniona. Wszystkie jej dzieci śpiewają w chórach lub zespołach, co jest swoistym ewenementem !

Po ciężkiej chorobie, zachowując serdeczność i uśmiech, umiera w dniu 24 października 2008 roku w Krotoszynie. Pogrzeb Krystyny Nawrockiej miał przepiękną oprawę muzyczną, którą zapewnił chór z Kościoła Farnego pw. św. Jana Chrzciciela oraz trębacz. W pogrzebie wzięło udział ponad 200 osób. W czasie uroczystości pogrzebowych dzieci chwyciły się za ręce oddając w ten sposób cześć Mamie i wielkiej patriotce.

Krystyna spoczywa na Cmentarzu Parafialnym w Krotoszynie u boku swojego męża Eugeniusza Nawrockiego.

 

Opracował i zaktualizował:  ppłk mgr Krzysztof Feliks Nawrocki

 Krystyna Nawrocka z najstarszymi dziećmi – 1971.

 

Bibliografia:

  • Chór Harmonia w Zdunach, artykuł Łukasza Cichego, Kurier Zdunowski, Zduny 2010.
  • Rodzinna strona internetowa:  knawrocki.pl
  • Relacje Krystyny Nawrockiej oraz Eugeniusza Nawrockiego – 1983, 1989, 1993, 2007, 2011;
  • „Dzieje rodzin z południowej Wielkopolski – Nawrocki-Danielak-Domagalski”, Krzysztof F. Nawrocki, wydanie pierwsze cyfr., Warszawa 2014

 

2007_0410Fotosy0153

K692

2007_0410Fotosy0166

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s